Boekvoorstelling Eurodyce door Philippe Requin

Philippe Requin neemt lezers opnieuw mee naar het China van de veertiende eeuw
In de zaal van het Sint-Franciscuscollege stelde Philippe Requin zaterdagavond 5 september zijn nieuwe boek voor. Met Eurydice, de meanders voorbij – Deel II: Dragers van leven en dood: de Moeder-berg en haar stroom zet de gepensioneerde taalleraar het verhaal van Sébastien d’Hurrewael verder. De lezer wordt opnieuw meegenomen naar de veertiende eeuw, naar een wereld van verre reizen, kloosters en onvoorspelbare natuurkrachten.

De romanreeks van Requin speelt zich af in de veertiende eeuw. In het eerste deel vertrekken wevers uit het vlakke land op expeditie naar China. Wat begint als een handelsreis, mondt uit in een avontuurlijke en soms harde tocht waarbij de jonge Sébastien d’Hurrewael een belangrijke rol krijgt. In het tweede deel gaat Sébastien verder op zijn weg door China. Uiteindelijk belandt hij in een boeddhistisch klooster. Daar probeert hij zijn plaats te vinden in een voor hem vreemde wereld. Zijn kennis van de weefkunst blijkt daarbij een onverwachte troef. Maar terwijl hij verder verwijderd raakt van zijn geboortestreek, krijgt hij ook steeds meer te maken met de grillen van de natuur.

De titel Dragers van leven en dood: de Moeder-berg en haar stroom verwijst dan ook naar de overweldigende natuur die een steeds belangrijkere rol in het verhaal krijgt. Sébastien krijgt te maken met krachten waartegen de mens maar weinig vermag. Zijn persoonlijke zoektocht wordt zo tegelijk een confrontatie met de macht van het landschap en de natuur.

Een Franstalige oorsprong
Philippe Requin heeft zelf een bijzondere band met beide landstalen. Hij werd geboren in Wallonië en werkte als taalleraar. Zijn vrouw is Vlaams en ook binnen zijn gezin speelde meertaligheid een belangrijke rol.
Opvallend is dat Eurydice, de meanders voorbij oorspronkelijk helemaal niet in het Nederlands geschreven werd. Requin vertelde tijdens de voorstelling dat hij het eerste deel al in de jaren tachtig in het Frans schreef. Pas veel later vertaalde hij het werk naar het Nederlands. Die vertaling nam ongeveer een jaar in beslag.
Uiteindelijk kwam hij tot een opmerkelijke vaststelling: volgens hem was de Nederlandstalige versie beter geworden dan het oorspronkelijke Franse manuscript. Of zijn lezers het verhaal ooit ook in het Frans zullen kunnen lezen, weet hij voorlopig zelf nog niet. Een Franstalige uitgave is nog geen uitgemaakte zaak. Met veel dank aan Linda Graulus voor het verslag en de foto's