Onder de kerktoren vertrokken
Sommige
verhalen beginnen niet met een groot plan, maar met een vroege ochtend en een
man op een fiets.
In
1973, tijdens het bivak in Pulle, reed Roger Schillebeeks elke dag voor dag
en dauw zijn kilometers door de Antwerpse Kempen. Een jonge wijkmeester, vol
goesting. Het bestuur zag het vuur in zijn ogen en gaf hem een opdracht: start
een fietsclub.
23
mei 1976. De eerste rit naar Scherpenheuvel.
Drie
deelnemers. Jef Meykens, een kompaan van de mijn van Houthalen — op een
vrouwenfiets — en Roger als begeleider. De verwachtingen waren groot, de
opkomst klein. Maar wie KWB kent, weet: opgeven staat niet in het woordenboek.
In
juni volgde een nieuwe poging. Drie zondagen om 9 uur verzamelen aan de kerk.
En ja hoor — gemiddeld tien fietsers. In april 1977 startte het eerste volle
seizoen. Onder de kerktoren. De kapelaan met de kwispel om ons te zegenen.
Vijftien mannen die samen de baan op trokken.
We
waren vertrokken.
Elke
zondag bijna 60 kilometer. Fietsen waaraan iedereen zelf gesleuteld had.
Kettingen die kraakten. Versnellingen die soms hun eigen wil hadden. En bijna
geen rit zonder platte band. Maar wanneer iemand lek reed? Dan stopte iedereen.
Geen gemor. Fiets op zijn kop, bandenlichters bovenhalen, handen zwart van het
vet. Iemand haalde een nieuwe tube boven, een ander pompte. Dat was
vanzelfsprekend. Zo hoorde het.
Langzaam
veranderden de fietsen. Ze begonnen op koersfietsen te lijken. Drie
versnellingen! Luxe. Er kwam een fietsboekje met het rittenschema. Iedereen
kreeg een truitje van de BAC. Er werd een verzekering geregeld. En toen Roger
voorzitter werd van KWB Zolder-Centrum, nam Louis Vanoppen de leiding van de
fietsclub over. De leiders volgden elkaar op door Lucien Vanderhoydonck, en
Willy Vanhoudt. Maar de rode draad doorheen het fietsgebeuren tot op de dag van
vandaag is/blijft de schatbewaarder Valère Maes.
In
1980 volgde de kroon op het werk: 175 kilometer naar Banneux. De gezinnen met
de bus, de zieken ook. Twee volle bussen. Bij aankomst werden de fietsers
ontvangen als helden.
Samen
mis vieren, samen eten. Een dikke kus van de vrouw. “Tot straks thuis. En ziet
dat ge voorzichtig zijt.”
Maar
ze mochten gerust zijn. Er was een volgwagen. Fruit, drank, reservetubes. En
bovenal: zorg voor elkaar.
De
club groeide. Meer fietsers. Langere ritten. Betere organisatie. Een
startvergadering in het voorjaar. Een klassement op basis van deelnames. Een
feest op het einde van het seizoen. En vooral: elke zondag om 12 uur thuis.
Geen café als eindpunt. Maar gewoon thuis aan tafel.
Door
leeftijdsverschillen splitste de groep zich op. De snelle mannen vertrokken
vroeger en reden 100 km met hoogtemeters. De tweede groep — met ook enkele
dames — begon met 60 km, groeide naar 75 en later 90 km. Ze verzamelden in het
salon van Lowieke Vanderhoydonck. Koffie, grapjes, en dan de baan op.
Heusden-Zolder telde veel fietsclubs.
Jaarlijks was er een fusie-sterrit. Ook de kwb-fietsers organiseerden hun
editie. Later viel dat initiatief weg, maar onze fietsers bleven rijden.
Het seizoen liep van maart tot oktober. In de winter vertrok men om 9.30 uur voor een vrije rit. Op 21 juli en 15 augustus was er een lange tocht met volgwagen. En er was de gezinsfietsdag. “Happen en trappen.” Samen met vrouw en kinderen. Want fietsen verbindt.
In
1995, vierde KWB Nationaal haar
vijftigjarig bestaan van KWB in Mechelen. De fietsclub
van Zolder fietste van Zolder naar daar. Maar het kon altijd nog
straffer.
1996:
tweedaagse naar Bütgenbach. 170 km heen, 135 km terug.
1998: naar Ouwegem, 180 km.
2001:
25 jaar fietsclub in Oudenaarde, met de hellingen van de Vlaamse Ardennen — en
’s avonds nog energie voor een disco.
2004:
verlengd weekend in de Vogezen.
2015: Massembre, drie dagen Ardennen.
2016:
40 jaar fietsclub. Hellingen van Luik-Bastenaken-Luik, een rit rond de Rursee.
En André Vanoppen bekroond als kampioen in aantal ritten.
Wat
bleef al die jaren?
Dat
wanneer iemand lek reed, iedereen stopte.
Dat niemand alleen achterbleef.
Dat
zondagochtend meer was dan kilometers maken.
Het
was vriendschap op twee wielen. Gewone werknemers die dankzij de kwb-fietsclub
de liefde voor het fietsen ontdekten. Geen grootspraak. Gewoon samen
vertrekken. Samen aankomen.
Wie
dit alles uitgebreider wil herbeleven, vindt het verhaal in het boek
75
jaar KWB Zolder 1945–2020, een uitgave van Roger Schillebeeks.
je kan dit boek nog bekomen informeer u via raakzolder@gmail.com
Bezoek de website van RAAK Zolder KLIK HIER
anno
2026
De
wielen draaien nog steeds. Onder de naam WTC Zolder leeft de club verder.
Er
wordt nog altijd vertrokken, nog altijd gewacht bij een platte band, nog altijd
samen aangekomen.
Maar
dat… dat is een ander verhaal.
