Een verhaal van stemmen, vriendschap en volharding
De
geschiedenis van het Sint-Ceciliakoor van Berkenbos is verweven met die
van de parochie zelf. Toen in 1927 de parochie van Berkenbos werd opgericht,
brachten de Paters Minderbroeders niet alleen geloof en gemeenschap,
maar ook muziek.
Rond het altaar van de nieuwe Sint-Valentinuskerk klonken de eerste
stemmen van het mannenkoor dat spoedig de ziel van de vieringen zou worden. Het
was een tijd van eenvoud, maar ook van vurige toewijding: zingen was bidden met
adem en hart
In die
beginjaren was het mannenkoor van de Valentinuskerk een hechte
broederschap van zangers.
Op een oude foto herkennen we Broeder Archangelus, R. Eerdekens, Henri
Balette, C. Hulsmans, Julien Celis, F. Claes, L.
Offerman, A. Luts, T. Vanhove, Vanherk en Maurice
Gijbels.
Ze vormden de stevige fundamenten waarop het koor later zou groeien: mannen van
overtuiging, met diepe stemmen en een hart voor hun parochie.
In 1955
nam Julien Celis de leiding op zich. Met een vaste hand, veel geduld en
een groot oor voor samenzang bracht hij het koor naar een hoger niveau.
Ondertussen ontlook ook een vrouwenkoor, ontsproten uit de KAV
(Katholieke Arbeidersvrouwen), dat vanaf 1960 actief werd. Hun
stemmen brachten lichtheid en kleur — een nieuw geluid in de kerk van
Berkenbos. (zie de foto hieronderà
Na het Tweede
Vaticaans Concilie (1962–1965) veranderde de liturgie ingrijpend.
Voortaan mochten mannen en vrouwen samen zingen in de eredienst — een
historische vernieuwing die ook in Berkenbos de toon zette voor een nieuw
hoofdstuk.
In 1965 smolten beide koren samen tot één gemeenschap: het gemengd
Sint-Ceciliakoor van Berkenbos.
Zestig jaar later, in 2025, vieren we dat moment als het begin van een rijke,
meerstemmige traditie.
Het koor
werd een familie van stemmen — sopranen, alten, tenoren en bassen — die
zich week na week inzetten om de liturgie te verlevendigen. De repetities waren
momenten van toewijding, maar ook van vriendschap en plezier. Achter elke noot
school een klein verhaal: van mensen die samen geloven, samen lachen, en samen
zingen — ook wanneer het moeilijk was
In 1962
zien we op een andere foto het Sint-Ceciliakoor van Berkenbos met
koorleider Julien Celis, herkenbaar als derde van links op de bovenste
rij. Enkele jaren later, op 5 mei 1968, poseerde het koor op de bruiloft
van Lizette Schepers.
We herkennen Vanbilsen Madeleine, Moons Jeanine, Gielis Julia,
Vanbilsen Maria, Degens Marie-Louise, Vanierschot Paula, Bloemen
Nelly, Cluckers Jeanne, Heylen Maria, Schepers Lizette,
Claes Mathilde, Droogmans Philomena en Gielissen Maria —
namen die intussen klinken als noten van een geliefde melodie uit het verleden.
Toen het
koor zijn 50-jarig jubileum van de kerkzang vierde, werden vier
verdienstelijke leden in het bijzonder gehuldigd.
Jaak Dreesen, René Eerdekens, Julien Celis en Léon
Offerman ontvingen toen de Gouden Medaille van de Paus — een
uitzonderlijke erkenning voor jarenlange toewijding aan de kerkmuziek en het
parochieleven.
Het was een plechtig en ontroerend moment dat nog altijd in vele harten
naklinkt.
Door de
decennia heen bleef Sint-Cecilia Berkenbos trouw aan haar roeping: zingen tot
eer van God en ten dienste van de gemeenschap.
Het koor verzorgt nog steeds alle grote en kleine vieringen in de eigen
parochiekerk — van hoogdagen tot uitvaarten — en staat altijd klaar voor de
verenigingen van Berkenbos die om muzikale steun vragen.
Vandaag, Anno
2026, kijkt het koor met ontroering terug én met hoop vooruit.
De stemmen zijn wat grijzer geworden, de gezichten wijzer, maar het vuur brandt
nog steeds.
Er is zorg om de toekomst, want het koor vergrijst — maar er blijft ook een
stille overtuiging dat zang nieuwe harten kan raken.
De oproep klinkt zacht maar vastberaden: “Jonge stemmen, kom en zing met ons
mee. De melodie wacht op u.”
Zestig jaar
samenzang — en toch klinkt het alsof het nog maar pas begonnen is.
Want zolang er iemand is die een toon inzet, een lied begint, een noot
vasthoudt voor een ander,
zal het Kerkkoor Sint-Cecilia Berkenbos blijven bestaan —
met dankbaarheid voor het verleden en geloof in de toekomst.
Moge
Sint-Cecilia blijven waken over elke stem die hier zingt.
En moge de klank van Berkenbos nog lang weerklinken — helder, hoopvol,
menselijk.
Dank aan Linda Graulus voor de hedendaagse foto's
