Aan de overzijde van de Sacramentskapel, verscholen binnen de muren van het circuit van Zolder, staat een klein, eenvoudig bedehuis de Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Banneux.
Wie haar nadert, voelt nog iets van de ingetogen dankbaarheid waarmee zij in het leven werd geroepen, vlak na de storm van de Tweede Wereldoorlog. In het jaar 1946, toen de stilte na de oorlog nog broos was en het dorp langzaam zijn adem hervond, gaf pastoor Ballings opdracht tot de bouw van deze kapel. Zij werd opgericht uit zuivere dank: dank voor de bescherming van Viversel in bange dagen, voor de behouden terugkeer van vijfentwintig soldaten, en voor de gevluchte inwoners die veilig naar huis mochten terugkeren
De kapel werd gebouwd naar het voorbeeld van de verschijningskapel van Onze-Lieve-Vrouw van Banneux.
De werken werden geleid door de heer Thoelen uit Hasselt, maar het waren vooral de mensen van Viversel zelf die hun handen leenden. Ze brachten stenen, mengden cement, en bouwden met geloof wat hun hart verlangde.
De fundamenten van de kapel dragen een verhaal in zich: ze werden opgetrokken uit het puin van de gesprongen kanaalbrug van Viversel brokstukken van oorlog die een tweede leven kregen als fundament van vrede. Uit verwoesting groeide dankbaarheid, uit stof verrees gebed.
Door de jaren heen bleef de kapel een stille getuige van vertrouwen.
Wie er passeerde, stak een kaarsje aan, legde bloemen neer of sprak zacht een gebed. Moeders kwamen er bidden voor hun kinderen, oud-strijders vonden er rust, en tijdens zomeravonden klonk er soms een fluistering van rozenkransgebed tussen de bomen.
Na bijna een halve eeuw begon de tijd zijn sporen te trekken. In 1993 was de kapel aan herstelling toe. Vandalisme had haar niet gespaard zelfs het Mariabeeld, symbool van zachtheid, werd meermaals beschadigd.
Maar opnieuw toonde Viversel zijn hart. De Vriendenkring van de Kapellekes nam de heropbouw op zich. Met zorg en toewijding herstelden zij wat verwaarloosd was. Toen het werk voltooid was, blonk de kapel weer in haar oude eenvoud als een bloem die, na een lange winter, opnieuw tot leven kwam.
Vandaag, Anno 2026,
staat de Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Banneux nog altijd tegenover haar zusterkapel, de Sacramentskapel. Het bos is verdwenen, het lawaai van motoren weerklinkt in de verte, maar tussen het beton en de wind bewaart dit kleine kapelletje nog steeds haar stilte. Wie er stilstaat, hoort misschien de echo van lang vervlogen jaren: het getik van hamers op steen, het zachte bidden van vrouwen in de schemering, de dankbare stem van pastoor Ballings.
De kapel van Banneux is meer dan een gebouw zij is een symbool van hoop, van herwonnen vrede, van een dorp dat niet vergat te danken. En ook nu nog, wanneer de avondzon zacht over het circuit glijdt, lijkt het alsof Maria’s blik nog steeds rust op Viversel beschermend, troostend, eeuwig nabij.
Dank aan Ronny Swinnen voor bijdrage in het verhaal en dank aan wijlen Marcel Gijbels voor deze archieffoto's
