Die zaterdagochtend hebben de bewoners van de Boekerijstraat in Berkenbos
de mooiste dag beleeft in al die jaren dat de straat bestaat. Als we
terugblikken zijn we te weten gekomen dat de eerste bewoners zich daar in 1975
zijn komen vestigen in deze straat. De straatnaam komt er omdat er juist
tegenover de straat toen de boekerij was ondergebracht, nu is dit het Huis van
het Kind/Spelotheek.
In 2008 is de Bibliotheekweek gestart op zaterdag 11 oktober, daar dit de enigste straat is in gans België werd er ook meteen een link gelegd om de Bibliotheekweek met deze straat te betrekken en zo werden dan al de inwonende van de straat ERE-Leden geworden. Schepen Isabelle Thielemans kwam een woordje toespreken aan de bewoners/ereleden van de straat. De dag zelf was heel de straat versierd, en voor elk huis werden er borden geplaatst met oude foto's erop. Terwijl de leden van de Harmonie De Heidegalm een straatconcert gaven. Het moment supreme was als alle inwoners van de straat te samen probeerden het gelegenheidslied te zingen (een ode aan de BIB) op de muziek van van Marco Borsato . Dit lukte nog aardig goed op enkele valse tonen na .....
De straat was geheel mooi versierd en de leerlingen van de academie zorgden
er voor dat bewoners toeschouwers volledig betrokken geraakten met het feest.
Ondertussen was ook het Toeristisch treintje toegekomen aan de Boekerijstraat
waar iedereen kon opstappen. Zo kreeg iedereen nog een veilige rit naar onze
Bibliotheek waar nog meer verrassingen en champagne te wachten stonden.
Anno 2026
Ondertussen staat het Huis van het Kind/Spelotheek leeg, zij hebben hun intrek
genomen in het verbouwde Rode Kruis gebouw aan de Koolmijnlaan waar diverse
zaken zijn ondergebracht.
Het Huis van het Kind/Spelotheek staat daar nu leeg en te koop, of is
ondertussen al verkocht. Nochtans vele mensen vonden hier de weg naartoe met
hun kinderen die tijd is nu wel passé.
Heel vroeger was dit gebouw een cinema nu spreken we over de jaren 1925-1930 en
had toe de naam Select. In die tijd waren de meeste bezoekers mijnwerkers en
hun gezinnen en er kwam heel veel publiek destijds naartoe.
In mijn jeugdjaren dus eind jaren 60 stond het gebouw ook leeg en vervallen,
ramen er uit en dak stuk en de kelder onder water maar voor ons jonge gasten
was dit de ideale speelruimte die we ons konden inbeelden.
