Waar muziek
vriendschap werd, en vriendschap muziek
Op een
zwoele augustusavond in 1902, wanneer Heusden nog leeft op het ritme van
kerkklokken en dorpsverhalen, wordt een zaadje geplant dat de tand des tijds
moeiteloos zal doorstaan. Gemeentesecretaris Pieter Jan Lemmens en
koster Adamus Theodorus Reynders dromen van muziek als bindmiddel voor
het dorp. Geen grootse ambities, wel een warm verlangen: samen spelen, samen
groeien, samen leven.
Hun oproep
vindt gehoor. Negenentwintig mannen melden zich aan, sparen maand na
maand voor hun instrument en verzamelen in het werkhuis van kuiper Beenaerts.
Tussen hout, koper en werkgeur klinken de eerste aarzelende noten. Reynders
geeft les, later bijgestaan door muziekleraar Saillart uit Leopoldsburg.
Al in 1903 luistert de jonge fanfare processies en kerkelijke feesten op
en klinkt haar eerste concert tijdens de Sint-Janskermis.
De naam die
gekozen wordt, zegt alles: De Verenigde Vrienden.
Muziek door oorlog en wederopbouw
De muziek
groeit mee met het dorp. In 1905, bij 75 jaar België, trekt de fanfare
in stoeten tot in Hasselt. Festivals volgen in Beverlo, Heppen en Houthalen.
Maar dan valt de stilte. De Eerste Wereldoorlog breekt uit. Instrumenten
verdwijnen, zorgvuldig verborgen. Na de wapenstilstand komen ze opnieuw
tevoorschijn — alsof ze zelf naar muziek hadden verlangd.
In de jaren
twintig bloeit de vereniging opnieuw open. Met namen als Jan Steenaerts,
Maurice Timmermans, dirigent Louis Melis en opleider Paul
Mertens telt de fanfare weer bijna dertig muzikanten. Muziek en dorpsleven
vloeien naadloos in elkaar over: zomers op straat, ’s winters op het toneel.
Ook de Tweede
Wereldoorlog legt alles stil. Maar bij de bevrijding in 1944 staat
De Verenigde Vrienden opnieuw recht. Onder leiding van voorzitter Jos
Lemmens, zoon van de stichter, en dirigent Alfons Deferme volgt een
nieuwe bloeiperiode. Het hoogtepunt komt op 19 februari 1952: de fanfare
wordt Koninklijk. Twee jaar later volgt een tweede prijs op het Wereld
Muziek Concours in Kerkrade. De trots is groot — tot het noodlot toeslaat en
Alfons Deferme in 1956 onverwacht overlijdt. De stilte die volgt, is
voelbaar.
Volhouden met hart en handen
Met Henri
Corthouts aan de dirigeerstok gaat het verhaal verder, bijna vier decennia
lang. Niet altijd in makkelijke omstandigheden: moeilijke repetitielokalen,
beperkte middelen, veel improvisatie. Maar opgeven staat nooit in de partituur.
In 1970
wordt de vereniging een vzw. Fondsen worden bijeen gebracht met bals, feesten
en jarenlang het trouwe, zware werk van oud papier ophalen. In datzelfde jaar
krijgt de harmonie er een nieuw kloppend hart bij: de meisjesdrumband De
Toekomst, later uitgegroeid tot Drumband Just For Fun. Onder leiding
van Domien Poelmans groeien techniek, discipline en groepsgeest.
Nationale titels in 1983, 1984 en 1990 bekronen hun inzet, maar vooral brengen
zij jeugd, ritme en energie in de vereniging.
Het 75-jarig
jubileum in 1977 bevestigt wat iedereen voelt: deze vereniging leeft. Begin
jaren tachtig volgt het tastbaarste bewijs daarvan — de bouw van een eigen
muziekzaal. Met vrijwilligershanden en koppige volharding krijgt de
harmonie eindelijk een thuis. In 1983 gaan de deuren open.
Vernieuwing met respect voor het verleden
De jaren
negentig brengen verandering. Henri Corthouts neemt afscheid na 39 jaar. Met Jos
Simons verschuift de aandacht naar jeugdwerking en zaalconcerten. In 2002,
bij het 100-jarig bestaan, verandert ook de naam: fanfare wordt Koninklijke
Harmonie De Verenigde Vrienden.
Na Guido
Dreessen neemt in 2004 Jean-Paul Hermans de muzikale leiding
over. In 2006 verschijnt Johan Martens aan de lessenaar. Met
visie, ambitie en een aanstekelijke passie leidt hij de harmonie tot juni
2014. Zijn credo blijft hangen:
“Muziek maken is en blijft een topsport.”
Hoogtepunten
volgen elkaar op: 4 x Heusden (2007), het indrukwekkende 110-jarig
jubileumconcert “Harmonie in the Picture” (2012) met 70 muzikanten en
gastzanger Maurice Monfranc, en het vernieuwende “Verrassend Anders” (2013).
Johan Martens overlijdt op 4 april 2023. Zijn nalatenschap leeft voort —
in klank, herinnering en hart.
Nieuwe adem, dezelfde ziel
Eind juli 2014
neemt Wim Lauryssen het dirigeerstokje over. Muziek zit hem van jongs af
in het bloed. Op 9-jarige leeftijd begint hij trombone te spelen aan de
muziekschool van Turnhout. Vandaag is hij eerste solist trombone bij de
Koninklijke Muziekkapel van de Belgische Luchtmacht en actief als freelancer in
binnen- en buitenland.
Met
technische precisie, artistieke flair en sterk leiderschap tilt hij De
Verenigde Vrienden naar een nieuw niveau. Hij brengt jong en ervaren samen en
lanceert een jeugdorkest, waarmee de toekomst wordt veiliggesteld. Het
legendarische concert “Minedance” (2016) in De Luchtfabriek — een unieke
kruisbestuiving van muziek, dans en luchtacrobatiek — blijft een ijkpunt.
In maart
2017 neemt Kevin Absillis de fakkel over. Jong, dynamisch en
enthousiast blaast hij een frisse wind door de harmonie. Opgeleid aan het
Lemmensinstituut en actief bij toporkesten in binnen- en buitenland, combineert
hij kwaliteit met motivatie. Zijn grote liefde: jeugdwerking. Elke week
verzamelen jonge muzikanten zich vóór de grote harmonie — trots, nieuwsgierig
en vol goesting.
Anno 2026 – muziek die blijft leven
Vandaag, anno
2026, draait Koninklijke Harmonie De Verenigde Vrienden nog steeds
op volle toeren. In Heusden genieten zowel harmonie als drumband een
warme en brede waardering. Jaarlijks brengen eetdagen en grote
concertavonden mensen samen — jong en oud, muzikant en luisteraar.
Dit jaar
staat in het teken van feestelijkheden. Niet alleen om te vieren wat
was, maar vooral om te tonen dat De Verenigde Vrienden springlevend zijn. Wat
in 1902 begon als een dorpsdroom, leeft vandaag verder als een warme traditie.
De Verenigde
Vrienden zijn meer dan muziek.
Zij zijn vriendschap, herinnering en verbondenheid —
een harmonie met Just For Fun als ritmisch hart van Heusden
