In april
1990 werd Ward Ceyssens door bisschop Paul Schruers tot diaken gewijd. Wat toen
begon als een roeping, groeide uit tot een levenslange weg van dienstbaarheid.
Geen pad van titels of functies, maar een weg van nabijheid, betrokkenheid en
trouw aanwezig zijn bij mensen.
Diaken
betekent “dienaar”. Voor Ward is dat nooit een woord op papier geweest, maar
een houding in het dagelijks leven. Bijna 36 jaar lang probeerde hij die
eenvoudige maar diepe betekenis waar te maken: er zijn voor anderen. Wanneer
iemand steun nodig had, was hij daar. Wanneer iemand raad zocht, nam hij de
tijd. Niets was hem teveel.
Als leraar
landbouw in de provinciale school begeleidde hij generaties jongeren. Hij gaf
niet alleen les over grond en gewassen, maar sprak ook over waarden, respect en
verantwoordelijkheid. Leerlingen vonden bij hem vaak meer dan een leerkracht —
ze vonden een luisterend oor.
Daarnaast
groeide zijn engagement in het verenigingsleven: KWB (nu Raak), jeugdwerking in
de parochie, vluchtelingenwerking en het interreligieuze gesprek. Hij koos
bewust voor een diaconaat midden in de samenleving. Niet enkel binnen de muren
van de kerk, maar tussen mensen van verschillende achtergronden en
overtuigingen.
Zijn inzet bracht
hem naar KWB-Limburg, later naar KWB-nationaal. De uitdagingen werden groter,
de samenleving veranderde. Toch bleef hij zoeken naar hoe geloof vandaag
betekenis kan hebben. Hoe kan je licht en zout zijn in een complexe wereld?
Zestien jaar geleden keerde hij terug van Brussel naar Limburg. In het bisdom zette hij zich intens in voor vluchtelingenwerking en interlevensbeschouwelijke dialoog. Ook racisme kreeg aandacht waar nodig en Ward werkte aan bruggen tussen gemeenschappen. Geen gemakkelijke taak, maar wel een noodzakelijke.
Een
bijzonder moment in dat engagement vond plaats tijdens de iftarfeesten in
Heusden-Zolder. Ward, diaken van Heusden-Zolder, overhandigde aan de
Diyanetmoskee en aan de IG Sultan Ahmetmoskee een boodschap van de Belgische
bisschoppen. Het gebaar werd ten zeerste gewaardeerd. Het was geen symboliek
zonder inhoud, maar een teken van wederzijds respect en verbondenheid.
In
Heusden-Zolder is het bestaan van een interreligieuze werkgroep iets
bijzonders. Ward helpt daar actief aan meebouwen, samen met mensen van diverse
geloofsovertuigingen, onder leiding van Jac Debruyn. Hier krijgt zijn diaconaat
misschien wel een van zijn mooiste vormen: bruggen slaan waar verschillen zijn.
Ook Stelimo,
de werking rond Limburgse missionarissen en hun projecten, blijft hij
behartigen — gevoed door zijn ervaring in Indonesië. En in de parochie en
pastorale eenheid blijft hij aanwezig bij doopsels, vormsels, huwelijken en
uitvaarten. In momenten van vreugde én in uren van afscheid.
Het
fundament van dit alles? Zijn geloof in een liefdevolle God. Maar evenzeer de
steun van zijn echtgenote en gezin. Zonder hen was deze weg niet mogelijk
geweest.
Anno 2026
Op 17
januari 2026 werd Ward in Heusden in de bloemetjes gezet ter gelegenheid van
zijn 35 jaar diaconaat. Het was een warm moment van erkenning. Geen viering van
prestige, maar van trouw. Mensen die hij doorheen de jaren had begeleid,
stonden stil bij wat zijn aanwezigheid voor hen betekend had.
Vandaag, in
2026, staat Ward Ceyssens symbool voor bijna 36 jaar dienstbaarheid in
Heusden-Zolder en ver daarbuiten. In een wereld die sneller, harder en soms
meer verdeeld is geworden, bleef hij kiezen voor nabijheid, dialoog en hoop.
Zijn weg
toont dat diaken-zijn geen functie is die je uitoefent, maar een roeping die je
leeft.
Tussen mensen.
Voor mensen.
Met mensen.
En zolang er
nood is aan een luisterend oor, aan bruggenbouwers en aan woorden van hoop,
blijft zijn engagement betekenisvol.
