De viering mochten doorgaan op 20 juli 2025 en op
17 januari 2026
Op 20 juli 2025 werd de Lindemankerk
vervuld van een warme, dankbare sfeer. Het zonlicht viel zacht door de
glasramen, alsof ook het licht zelf wilde meevieren. Die namiddag mochten we
samenkomen voor een bijzonder moment: 25 jaar priesterschap van E.H.
Pastoor Guido Dewaegeneere.
Na de feestelijke viering volgde een hartelijke receptie in OC La Baracca op Lindeman. Daar klonken glazen, werden herinneringen opgehaald en kon iedereen de pastoor persoonlijk feliciteren, samen op de foto gaan en even stilstaan bij wat hij al die jaren voor zovelen heeft betekend. Het werd een namiddag van verbondenheid, warme woorden en oprechte dankbaarheid.
Twee bijzondere mijlpalen
Deze viering droeg een dubbele glans.
Niet alleen mocht Guido deze maand 25 jaar priester zijn, hij
bereikte tevens de mooie en respectabele leeftijd van 65 jaar.
Twee mijlpalen die niet zomaar voorbij mochten gaan.
Wij, de verantwoordelijken van de Lindemankerk, samen met het bestuur van La
Baracca, voelden diep aan dat dit een moment was om het alledaagse te
overstijgen. Want feesten is méér dan samenkomen.
Feesten is “ja” zeggen tegen het leven zoals het is, en bij een bijzondere
gebeurtenis het gewone even buitengewoon maken — het alledaagse uitzingen met
vreugde in het hart.
Een roeping die groeide in stilte
Het levensverhaal van Pastoor Guido is er één van geleidelijke groei, van luisteren naar een zachte maar aanhoudende stem in het hart.
Voor hij het priesterschap omarmde, werkte Guido dertien jaar met veel plezier bij de douane op de luchthaven van Zaventem. Een stabiele job, een vertrouwde omgeving, collega’s en vrienden. En toch…
De vraag kwam steeds weer terug.
Niet alleen van buitenaf — van vrienden en kennissen die in hem iets zagen —
maar vooral van binnenuit.
“Waarom zou jij geen priester worden?”
Die vraag liet hem niet los. Het verlangen groeide. Het werd sterker dan hijzelf. De drang om zich volledig ten dienste van God te stellen, om zijn leven in vertrouwen te geven, nam stilaan zijn hele hart in beslag.
Na een gesprek met de toenmalige bisschop, Paul Schruers, viel het besluit. Het was geen impulsieve keuze, maar een weloverwogen antwoord op een roeping die al lang in hem leefde.
Hij begon aan de zware priesteropleiding — zeventien jaar nadat hij nog op de schoolbanken had gezeten. De studies waren intens en veeleisend. Maar wat misschien aan academische routine ontbrak, werd ruimschoots gecompenseerd door een sterke wil en een diep geloof. Hij oversteeg zichzelf, gaf zich volledig, en voltooide met succes zijn opleiding.
Van diaken tot priester
Na zijn seminarietijd liep hij stage in Kleine Brogel bij pastoor Louis Poelmans, waar hij de eerste stappen zette in het parochieleven.
Op 11 december 1999 werd Guido in Hasselt door monseigneur Schruers — samen met drie andere seminaristen — tot diaken gewijd. Een eerste tastbare stap in zijn nieuwe levensweg.
En dan, op 9 juli 2000, in het Jubeljaar, volgde de priesterwijding in de Ursulakerk van Kleine Brogel, opnieuw door monseigneur Schruers, in aanwezigheid van Patrick Hoogmartens. Het was een dag van ontroering, van belofte en van totale toewijding.
Een herder onder de mensen
Zijn eerste benoeming bracht hem naar Hamont–Achel, waar hij twaalf jaar lang als kapelaan diende met vreugde en toewijding. Het waren jaren van nabijheid: doopsels, huwelijken, uitvaarten, ziekenbezoeken, stille gebeden en grote vieringen — telkens opnieuw een aanwezigheid onder de mensen.
Sinds 2012 is Pastoor Guido werkzaam in Heusden-Zolder, op vraag van monseigneur Hoogmartens. Ook hier groeide hij uit tot een vertrouwd gezicht, een luisterend oor, een herder die midden tussen zijn parochianen staat.
Op de vraag hoe je je plots thuis kunt voelen in een nieuwe parochie, antwoordde hij ooit:
“Een priester legt bij zijn wijding symbolisch zijn handen in de handen van de bisschop, om aan de aanwezige kerk te tonen dat hij bereid is zijn leven aan de kerk te geven, in trouw aan en verbondenheid met de bisschop…”
Die symbolische handoplegging is meer dan een ritueel. Het is een levenslange belofte. Een priester stelt zich altijd en overal onvoorwaardelijk ten dienste van de Heer — en dus ook van de mensen die aan hem worden toevertrouwd.
Dankbaarheid als rode draad
Wanneer Pastoor Guido terugblikt, doet hij dat met een warm en dankbaar hart:
“Ik zie het priesterschap als de vervulling van mijn leven. Ik ben nu 25 jaar priester en ik ben de Heer en de mensen dankbaar om dit op 20 juli te mogen vieren.”
En wat maakt deze viering nog betekenisvoller? Dat ze plaatsvond in de kerk die toegewijd is aan Onze Lieve Vrouw van de Vrede — alsof ook Maria haar mantel van vrede en bescherming over deze jubileumdag legde.
Zo werd 20 juli 2025 meer dan een feestdag.
Het werd een moment van herinnering en hoop.
Een dag waarop verleden, heden en toekomst elkaar ontmoetten in dankbaarheid.
25 jaar priesterschap.
65 jaar levensweg.
En bovenal: een leven dat — dag na dag — in dienst staat van God en van de
mensen.
Anno 2026
Op 17
januari 2026 vond tijdens de pastorale samenkomst in Heusden-Centrum een
bijzonder warm moment plaats onder het mooie motto:
“Samen het nieuwe jaar in: parochie Heusden eert haar steunpilaren.”
In een sfeer
van verbondenheid en dankbaarheid mocht E.H. Pastoor Guido Dewaegeneere er
opnieuw in de bloemetjes worden gezet. Het werd een ontroerende hulde voor een
man die al 25 jaar priester is en reeds vele jaren als pastoor zijn hart
en ziel geeft aan Heusden.
Na het
feestjaar 2025, waarin zijn zilveren priesterjubileum uitgebreid werd gevierd
in de Lindemankerk, voelde deze samenkomst als een warme voortzetting van die
dankbaarheid. Want wat in een jubileumjaar feestelijk wordt uitgesproken, leeft
elke dag verder in stille toewijding.
Tijdens de
bijeenkomst werd in het bijzonder stilgestaan bij zijn vieringen van het
afgelopen jaar. Vieringen die méér zijn dan liturgie alleen. Ze zijn momenten
van troost bij afscheid, van hoop bij tegenslag, van vreugde bij doop en
huwelijk, van bezinning in stilte. Met zachte stem, een warme glimlach en een
open hart weet Pastoor Guido telkens opnieuw mensen samen te brengen.
Zijn
pastorale zorg, zijn nabijheid en zijn oprechte betrokkenheid maken hem tot een
vertrouwd gezicht in Heusden. Hij is niet alleen voorganger aan het altaar,
maar ook luisterend oor, bemoedigende stem en stille kracht achter de
gemeenschap. Velen ervaren hem als een echte steunpilaar — iemand die aanwezig
is, ook wanneer woorden soms ontbreken.
De hulde op
17 januari was daarom geen grootse viering met veel uiterlijk vertoon, maar een
warme erkenning vanuit het hart van de parochie. Een dankjewel voor zijn trouw.
Voor zijn beschikbaarheid. Voor zijn ja-woord dat hij 25 jaar geleden uitsprak
en dat hij elke dag opnieuw waarmaakt.
Zo werd de
start van 2026 niet alleen een nieuw begin van een kalenderjaar, maar ook een
hernieuwde bevestiging van verbondenheid: samen Kerk zijn, gedragen door mensen
die zich blijven geven.
En in dat
midden:
Pastoor Guido Dewaegeneere — priester, herder en bovenal mens tussen de mensen.
