Rond de middag zochten we een plek om even te zitten. Rugzakken gingen open, boterhammen werden gedeeld en iemand had onverwacht koekjes meegebracht. Het waren kleine dingen, maar net die maakten het gezellig.
Toen uiteindelijk de torens van de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel zichtbaar werden, kwam er plots weer energie. Het laatste stuk ging bijna vanzelf.
Binnen was het stil. Ieder van ons nam even zijn moment, stak een kaarsje aan en stond kort stil bij wat hij of zij wilde meenemen van die dag. Moe, maar tevreden stonden we daarna weer buiten — zeven mensen, een beetje stiller dan ’s morgens, maar duidelijk samen iets gedeeld. Dank aan Valere voor de foto
