Tijdens de Dag van de Academie gaf Willem Boel een lezing in het atelier beeldhouwen, voor een publiek van ongeveer vijftig deelnemers. In alle helderheid en zonder omwegen probeerde hij zijn oeuvre te duiden. Daarbij maakte hij een duidelijke tweedeling tussen zijn schilderkundig werk en zijn installaties, twee praktijken die inhoudelijk sterk met elkaar verbonden zijn, maar elk hun eigen ritme en materialiteit kennen.Volgens Boel ontstaat zijn werk uit tijd en toevalligheid. Schilderen is voor hem een dagelijks, bijna ritueel handelen: een punt, een streep, een laag — steeds opnieuw, dag na dag. Het beeld groeit langzaam, zonder vooraf vastgelegde uitkomst. Een werk is voor hem pas “af” op het moment dat verder ingrijpen het dreigt te ondermijnen; wanneer toevoegen niet langer verrijkt, maar het werk net zou kunnen breken. Dat fragiele kantelpunt vormt de kern van zijn praktijk.
Diezelfde houding is zichtbaar in zijn installaties, die vaak monumentaal en industrieel van aard zijn. Ze tonen sporen van arbeid, gewicht en tijd, en worden nooit volledig gecontroleerd. Boel vertrekt vanuit eenvoud, maar laat ruimte voor wat zich onderweg aandient. Hij weet waar hij begint, maar niet waar hij zal eindigen — het proces zelf bepaalt de vorm.
Willem Boel (°1983, Sint-Niklaas) woont en werkt in Gent en bouwde de voorbije jaren een sterk internationaal parcours uit. Zijn werk werd onder meer getoond in binnen- en buitenlandse tentoonstellingen en in de publieke ruimte. In 2015 won hij de Grand Prix du Salon de Montrouge in Parijs, wat zijn internationale zichtbaarheid verder vergrootte. Ondanks die erkenning blijft zijn houding opvallend nederig en consequent.
Na de lezing werd het boek Sancho Don’t Care voorgesteld, een publicatie die een belangrijk deel van zijn oeuvre bundelt en inzicht geeft in zijn denken en werken. Het boek kon na afloop aangekocht en gesigneerd worden.
Wat Boels werk bijzonder maakt, is de eerlijkheid ervan. De kracht schuilt niet in complexiteit of conceptuele overdaad, maar in herhaling, aandacht en eenvoud. Zijn werk is puur omdat het niets forceert: het ontstaat, groeit en stopt wanneer het moet. In die openheid en consequentie toont Willem Boel zich als een kunstenaar die trouw blijft aan het proces — en precies daarin zijn relevantie en kracht vindt. Dank aan Linda Graulus voor verslag en foto's
