Op de Beringerheide stond het al zo lang als men zich kon herinneren: een klein, wit kapelleke dat stilletjes waakte over de voorbijgangers. In de lente werd het met zorg versierd, met bloemen die in de meimaand hun kleuren toonden en een zachte rust uitstraalden voor wie er even halt hield. Het hoorde bij de buurt, bij het landschap, bij het leven daar.
Maar op een ochtend, 30 juli vorig jaar, werd die rust brutaal verstoord. Vandalen hadden het kapelleke totaal vernield. Stenen lagen gebroken op de grond, het raampje was stuk, en wat ooit met liefde onderhouden werd, lag er verlaten en gehavend bij. Nog voor iemand hen kon tegenhouden, waren de daders al verdwenen. De buurtbewoners bleven achter met verdriet en ongeloof.
Toch bleef het daar niet bij.
De mensen uit de buurt kwamen samen. Niet met boosheid, maar met vastberadenheid. Dit kapelleke, dat zoveel betekende, moest en zou terugkeren zoals het was — of zelfs mooier.
Stap voor stap begonnen ze aan het herstel.
Eerst werden de kapotte stenen zorgvuldig vervangen. Wat stukgeslagen was, kreeg opnieuw vorm. Daarna namen ze het houten raampje onder handen: het werd hersteld en extra verstevigd met bouten, zodat het beter bestand zou zijn tegen de tand des tijds. Het glas, dat aan diggelen lag, werd vernieuwd en helder geplaatst, zodat het licht opnieuw zacht naar binnen kon vallen.
Ook het dak kreeg een nieuwe toekomst. Het oude pannendak maakte plaats voor een stevig platendak, duurzamer en bestand tegen weer en wind. Boven de kapel verscheen een sierlijke ronde boog, die het geheel een warme en uitnodigende uitstraling gaf.
Maar daar stopte het niet.
Met oog voor detail en sfeer werd de omgeving aangepakt. Aan de voet van de kapel kreeg de grindlaag nieuwe, mooie steentjes. Bloembakken werden geplaatst, klaar om opnieuw gevuld te worden met kleur en leven. Bloempotten werden voorzien om hangplanten aan te brengen, die straks zachtjes in de wind zullen wiegen.
En wanneer de avond valt, zorgen kleine lichtjes op zonne-energie voor een zachte gloed, alsof de kapel zelf opnieuw ademhaalt in het donker.
Als kers op de taart werd de hele kapel in een frisse witte kleur geschilderd, met blauwe ramen die een charmant contrast vormen. Fijne vlinders sieren de witte stenen achtergrond en geven het geheel een speelse, bijna dromerige toets.
Wat ooit vernield werd, staat er nu opnieuw — sterker, mooier en gedragen door de kracht van samenhorigheid.
Dank aan de buren, die met hun inzet, tijd en middelen dit kapelleke opnieuw tot leven brachten. Dankzij hen zal het opnieuw schitteren in de komende meimaand, zoals het altijd gedaan heeft — als een stille plek van rust, herinnering en verbondenheid.
Hier kan je het artikel dat we eind juli 2025 brachten nog
nalezen
.gif)
-34.jpg)
-39.jpg)
-19.jpg)
-8.jpg)
