“Aan de oever van herinnering en
toekomst”
Rond 2010
kwamen ze samen.
Mensen met laarzen vol modder, kaarten onder de arm, thermossen koffie op de
motorkap. Landeigenaars, natuurmensen, ambtenaren, dromers en doeners — rond
dezelfde tafel, midden in het vijvergebied. Ook bij De Kluis in Bolderberg
hing die sfeer: het gevoel dat dit landschap meer was dan water en riet alleen.
Op de foto’s
van toen zie je het nog:
groepen die stilstaan aan de waterkant, wijzend naar oude dijken, pratend over
hoe het vroeger was. Over vijvers die ooit helder waren, over riet dat
ruiste, over kikkers die ’s avonds het woord namen. Er werd geluisterd, soms
gediscussieerd, maar vooral gedeeld. Niet vanuit regels, maar vanuit liefde
voor het landschap.
Dat was het
begin van Life+ Triple E — Ecologie, Economie en Educatie.
Een grote naam, maar wat eronder zat was iets eenvoudigs en zeldzaams: vertrouwen.
Het besef dat natuurherstel alleen lukt als iedereen zich gezien voelt. Dat een
vijver ook een broodwinning kan zijn. Dat educatie begint met samen aan de
oever staan.
En daarna…
werd er echt gewerkt
Wat toen
woorden waren, werd later grondwerk.
Vijvers werden opnieuw geopend, slib werd weggehaald, water mocht weer stromen
zoals het bedoeld was. Dijken werden vrijgemaakt, riet kreeg ruimte, kleine
eilandjes verschenen — stille plekken voor vogels die al jaren wachtten.
Waterlopen
werden hersteld, stuwen geplaatst, graslanden opnieuw nat gemaakt. Heide werd
open gehaald, bomen weggehaald waar ze het licht tegenhielden. Niet
spectaculair voor wie voorbijfietst, maar levensbelangrijk voor wie er
leeft.
En langzaam
kwam het terug:
de boomkikker, het riet dat zwaarder ging staan in de wind, vogels die bleven
hangen. Geen grootse triomf, wel een stille bevestiging: het werkt.
Wat bleef
hangen
Niet alles
liep vanzelf. Niet iedereen stapte mee. Sommige dromen bleven groter dan het
budget, sommige ingrepen vroegen meer onderhoud dan gehoopt. Maar wat bleef,
was iets wat je niet kan meten in hectares of meters dijk:
het idee dat dit landschap samen gedragen wordt
dat natuur geen museum is, maar een levend verhaal
en dat die samenkomsten rond 2010 méér waren dan vergaderingen — ze
waren een begin
Vandaag
zie je het niet altijd, maar het zit er wel:
in het waterpeil dat klopt,
in het riet dat weer zingt,
in het besef dat De Wijers, Bolderberg en De Kluis niet alleen verleden zijn —
maar ook toekomst.
Anno 2026 – terugblik
De herstelwerken duurden vier jaar en vroegen een
investering van 2,7 miljoen euro, waarvan de helft werd
gedragen door Europa. Vier jaar waarin het landschap stap voor stap
weer aandacht kreeg met zorg, overleg en volgehouden inzet.
Het vijvergebied strekte zich uit over 4.500 hectare, waarvan
ongeveer 1.000 hectare in privéhanden was, onder meer van
bewoners en families zoals Terlaemen en Vogelsanck.
Publieke en private gronden lagen er door elkaar, net zoals de
verantwoordelijkheden.
De gemeenten Heusden-Zolder, Hasselt en Zonhoven, samen met de provincie en verschillende natuurorganisaties en instellingen, werkten samen aan één gedeelde opdracht: het gebied versterken en openstellen, met wandelpaden en bijkomende parkings, zodat ook bezoekers het landschap konden ervaren zonder het te verstoren.
Wat ooit begon als overleg aan de waterkant, werd gedragen
uitvoering — en liet een landschap achter dat opnieuw mocht groeien.
