vrijdag 20 november 2020

Hoera! Ik werk in een woonzorgcentrum

Graag zou ik willen melden dat wij, als medewerkers van WZC De Bloemelingen, een spandoek hebben bevestigd aan de voorgevel met het opschrift: @Beke, wij zijn géén cent waard!? Ik tracht dit te kaderen: wij zijn razend en misnoegd. Ondanks onze dagdagelijkse inzet om kwaliteitsvolle zorg te verlenen aan ouderen ervaren wij een totaal gebrek aan respect en waardering.

Het één en ander werd recentelijk aangescherpt door een uiteenzetting van de Federale regering:

Het betreffen initiatieven dewelke betrekking hebben op het Federale zorgpersoneel, versta personeel tewerkgesteld in ziekenhuizen en psychiatrische instellingen. Naast een consumptiecheque van 300€, eerder dit jaar, wordt nu een (bruto) compensatiepremie van 985€ uitgekeerd. Ook werden de loon- en arbeidsvoorwaarden heronderhandeld hetgeen zal leiden tot een gemiddelde loonsopslag van 6%. Deze zal vanaf medio 2021 in voege gaan.

De Vlaamse Overheid, bevoegd voor de ouderen- en gehandicaptenzorg, geeft echter niet thuis… Vakbondsonderhandelingen slepen aan sedert juli. De bevoegde Minister slaagt er niet in om tot concrete, efficiënte en effectieve actiepunten te komen. Wij staan in de frontlinie, vaak bang en onzeker, maar steeds met een glimlach. Na maanden ‘struggle for life’ blijven wij wachten op Godot…

Enkele dagen geleden kaartte Amnesty International de totale chaos en wantoestanden aan in de woonzorgcentra. Dit tijdens de eerste Coronagolf. Inhoudelijk kan ik uiteraard geen uitspraken doen over andere voorzieningen. Ik kan enkel over mijn eigen referentiekader spreken. Tot op heden werd geen enkele resident gecontamineerd met Covid. Toeval? Geluk? Mogelijks. Een andere mogelijkheid is dat medewerkers bewust en uiterst verantwoordelijk met hun job bezig zijn. Een nooit aflatende ‘drive’ om het welzijn van de oudere, kost wat kost te bewaken én te waarborgen.

Waarom zouden wij waardering mogen ontvangen?

 De bevolkingspiramide toont (reeds jaren) aan dat het aantal ouderen significant toeneemt, hetgeen betekent dat meer ouderen beroep doen of gebruik zullen maken van “zorg”.

 Personele tekorten blijken al jaren een probleem. Hier knelt het schoentje: discriminatie, louter op basis een tewerkstellingsplaats geeft een totaal verkeerd signaal. Ongelijkheid zal leiden tot ontmoediging. De input van verpleeg- en zorgkundigen die voor de ouderen/ gehandicaptenzorg zullen kiezen, zal dalen. Een exitstrategie wordt alzo in de hand gewerkt. Stop met ons stiefmoederlijk te behandelen. Om kwaliteitsvolle, warme menselijke zorg te kunnen of te blijven garanderen zijn investeringen, op diverse fronten, uiterst noodzakelijk.

 Iedereen die voor een zorgberoep kiest doet dit uit een zeker idealisme. Je wil een meerwaarde betekenen voor dé oudere, dé zieke, dé zwakkere…
  
 Zorgmedewerkers zijn geen moeilijke klanten, vaak hanteren zij enige gelatenheid. Is loon naar werk teveel gevraagd?

 Medewerkers werden en worden langdurig blootgesteld aan stress: er werd getalmd & afgewacht, er werd contradictorische informatie verspreid, er werden geen tools aangereikt, er werd geen bijstand verleend, Covidtesten bleken niet beschikbaar, mondmaskers bleken niet voorradig, alcoholgel bleek onvindbaar… Bovenal: een stervende bewoner, sterft uiteindelijk alleen, terwijl de familie, soms kilometers verder ook alleen huilt. Machteloosheid, onzekerheid, angst.

 Meer handen, maken het werk lichter. Bovendien kunnen we meer tijd maken voor échte menselijke zorg. Warmte, genegenheid en geborgenheid bieden, luisteren naar hun levensverhaal, Rouwzorg aanbieden, meer betrokkenheid met families nastreven, etc.

Het waarderen van mensen doe je niet met artificieel licht, maar wel met het licht dat in iedere zorgmedewerker brandt. Beroepsfierheid en passionele warmte zitten in ons. Ontsteek voor ons het vuur van erkenning en waardeer ons werk binnen alle domeinen van hulpverlening.
Met veel dank aan Woody Cuppens voor het bezorgen van deze tekst net als een foto